ON BEŞİNCİ BÖLÜM
Kötü Haber
Yağmur yerini iyiden iyiye kara bırakmıştı artık. Yapraksız dallarıyla çıplak ağaçlar bembeyaz karla örtünmüştü. Adeta bir Ruh Emici ordusu Hogwarts’ın yanından şöyle bir geçmiş gibi, sıcaklık yaklaşık on derece kadar düşmüştü. Arada sert bastıran rüzgâr ağaçların üzerindeki karı birazcık olsun düşürse de pek etkili olmuyordu bu. Öğrenciler sınıflarda bile cübbelerinin üzerinde montla geçiriyordu dersleri artık. Hagrid, kulübesinin karla tıkanmış bacasını temizlemekle uğraşırken, zağar Fang de miskinlikle sahibini izliyordu. Yedinci sınıflardan iki çocuk dersten kaçmış, Siyah Göl’ün kıyısında yumuşak karlara uzanmışlar bir şeyler konuşuyorlardı.
Albus donmuş sol elinin parmaklarını cübbesinin içine soktu. Büyük Salon’da zorla öğle yemeğini yerken nefesi beyaz buhar halinde çıkıyordu. Masasının karşısındaki, henüz yemeğini bitirmiş olan James ise Kovuk’tan gelmiş mektubu okuyordu.
Sevgili çocuklar,
Noel arifesinde Kovuk’ta olmanızı bekliyoruz. Albus, sen de arkadaşını davet edebilirmişsin.
“Bu kadar mı?” dedi Albus.
“Aynen öyle,” dedi James. Mektubu kardeşine uzattı.
Albus mektubu birkaç saniye içinde birkaç kez okuduktan sonra Rose’a uzattı.
“İmza yok,” dedi Rose. Yazı kıvrım kıvrımdı ve ufak harf hataları mevcuttu. “Çocuklardan birisi yazmış olmalı.”
“Bahse girerim, Lily’dir!” dedi James.
Rose da mektubu okuduktan sonra, “Bence Hugo’nun yazısı bu,” dedi. Nerde görsem tanırım.
“Haha, bize ‘Çocuklar’ demiş!” diyerek güldü James.
“Kim onlar?” diye sordu Astus. Rose’un yanına oturmuştu. Sıcak çorbasını içiyordu.
“James’le benim kardeşimiz Lily ve Rose’un kardeşi Hugo.”
“Onlarla tanışmak için sabırsızlanıyorum!” dedi Astus.
“İkisi bir araya gelince çok şirin oluyorlar!” dedi Rose, yüzünde “Ben kelebekleri çok severim…” ifadesiyle.
Nena güldü. “Ah, çok özledim ben de onları.” Gözleri boşluğa bakıyor. Rose’unkine benzer bir yüz ifadesiyle Kovuk’u düşünüyordu belli ki.
“Scorpius,” dedi sonra Albus arkadaşına dönerek. “İstersen sen de gelebilirsin.” Scorpius bir Gryffindor’la arkadaş olduğundan beri kendi binasının masasında oturamıyordu artık. Özellikle Tychus ve grubunun kışkırtmaları buna yol açmıştı. Ortak salona da herkes uyuduktan sonra gidiyordu.
“Pek sanmıyorum,” dedi Scorpius. “Babamın dönmesini bekleyeceğim ben. Başına bir şey gelmiş olursa, hiç değilse ona yardım edebilirim…” Düşünceli düşünceli sustu. Aklına gelen yeni fikirle, “Bu arada!” dedi, “Bugün Profesör McGonagall’la konuşacağım. Eğer uygun olursa binamı değiştirmek istediğimi söyleyeceğim!”
“Bu süper bir haber!” dedi James. “Tabii yaşlı bunağın izin vereceğini sanmıyorum-“
“James!”
“Bu arada…” dedi Scorpius. “Babam bana gitmeden bir not bırakmış… Tychus’un yardakçıları çantalarımı karıştırdığından başta görememiştim. Yatağımın altına düşmüş…”
“Ne diyor ki?” dedi Rose.
“’Özür dilerim Scorp, bir ay ortalıkta görünmeyeceğim. Gringotts’taki parayı istediğin gibi kullanabilirsin ama pek aşırıya kaçma. Bana verilen görevi yerine getirmek zorundayım. Tekrar özür dilerim…’”. Scorpius, babasının ağzından bu şekilde tekrar etmişti notu.
“Ne görevi acaba?” diye sesli düşündü Albus. Kızarmış patatesinden ağzına attı birkaç tane. “Nena, sen geliyorsun ama-“
“Evet,” dedi Nena. “Büyükannem de sizinle kalmamın daha iyi olacağını söyledi. Daha güvende olurmuşum. Ben de seve seve kabul ettim tabii ki!”
“Yaşasın!” dedi Rose. “Ben de erkekler arasında sıkılırım diyordum. Bütün gün Quidditch oynayamayız ya-“
“Aslında çalışmamız gerekiyor,” dedi James, kendisinden beklenmeyecek bir akıllılıkla. “Astus, bizi sen çalıştırırsın, değil mi?”
“Bilmiyorum,” dedi Astus. “Bu pek etik olmaz gibi… Sonuçta diğer öğrenciler-“
“Ah, saçmalama!” dedi James. “Hepsi tatilde anne ve babalarından bir ton büyü öğrenecek.”
“Aslında reşit olmayan büyücü ve cadıların sihir kullanmaları yasak,” dedi Rose. “Baban Seherbaz ve Kingsley’in arkadaşı olduğu için izin veriyor bize.”
James sustu. Astus’a soran bakışlarla döndü.
“Düşünmem lazım…”
*
“Önce Mr. Malfoy, sonra Profesör Whit- Grabble Punkbilmemne…” dedi James. Yoğun bir günün ardından, her zaman olduğu gibi, yine ortak salonda şöminenin başına oturmuşlardı.
“Grubbly,” diye düzeltti onu Rose. “Profesör Grubbly Punkbuster… Cidden, ders verecek profesör kalmadı. Acaba Noel sonrasında Mr. Malfoy okula döner mi?”
“Dönecek,” dedi Albus. “Dönmeli.” Onunla işimiz henüz bitmedi dercesine kafasını salladı. “Geri döneceğine inanıyorum. Sağ salim.” Derslerde buz kesmiş elini şimdi şömine ateşinde ısıtıyordu.
“Eh, sen öyle diyorsan öyledir,” dedi James. “Rüyanda görmüşsündür eminim.”
“Çok matrak…” dedi Albus. Her ne kadar başta sinirlense de istemeden gülümsedi.
“Bugün McGonagall’la konuştum,” dedi Astus. Tüm bakışlar ona yöneldi. “Noel’in ertesinde Turnuvaya katılacak büyücü ve cadılar seçilecekmiş…” Soran bakışlara yanıt olarak da, “Hayır, tabii ki de!” dedi. “Sizin seçilip seçilmediğinizi bilmiyorum ama çoğunuzun kalifiye olacağını düşünüyorum şimdiden. O yüzden sıkı çalışmalısınız.”
“Sen seçilmeyeceksin, değil mi?” diye sordu Nena. “Sonuçta öğrenci değilsin.”
Astus cevap vermedi. Onun yerine konuyu değiştirerek, “Eh, hava da epey soğudu,” dedi. “İnsan, acaba Ruh Emiciler mi, diye düşünmeden edemiyor.”
Nena ve Rose korktuklarını belirten nidalarda bulundular. Albus’un nefesi kesilmişti. James sakindi.
“Bence Ruh Emiciler fazla abartılıyor,” dedi.
Astus güldü. “Emin ol, en cesaretlilerimiz bile ondan korkuyor,” dedi. Gözleri Albus’unkilerle buluştu.
*
Ertesi sabah uyuşuk bir başlangıç oldu. O gün Noel arifesinden önceki gündü. Ve tatili okulda geçirmeyecek olan tüm öğrencilerin öğle vaktinde okul bahçesinde olması gerekiyordu. İki saat sonra Hogwarts arazisi irili ufaklı birçok öğrenciyle dolup taşacaktı.
Albus çatlak penceresinden dışarı bakmaya çalıştı. Elleriyle soğuğun getirdiği buğuyu silip, karlı okul arazisine bakındı. Hagrid’in kulübesinde olmadığını düşünüyordu. Zira perdeler kapalıydı ve kulübenin bacası tütmüyordu… Gerçi Hagrid sorununu hâlâ çözememiş de olabilirdi… Albus da havada helezonlar çizerek bir oraya bir buraya uçuşan karı izlemeye koyuldu. O sırada çatlak pencerenin köşesinden küçük bir sinek odaya girdi. Havada şöyle bir salındıktan sonra tam Albus’un önüne kondu. Çocuk elini hızla sallayınca böcek geldiği yerden geri uçtu.
“Günaydın,” dedi James miskin bir sesle. “Kahvaltıya inelim, hadi.”
Yaklaşık bir buçuk saat içerisinde tüm grup kahvaltılarını bitirip Giriş Salonu’nun kapısında Profesör McGonagall’ı beklemeye koyulmuştu. Birazdan da yaşlı profesör tatile gidecek tüm öğrencilerin ismini tek tek saymış –ki bu da yaklaşık yarım saat kadar sürmüştü-, ardından Hagrid’in de içeri gelip, öğrencilere peşlerine takılmalarını söyledikten sonra da, Albus, Scorpius, Rose, Nena, James ve Astus Hogsmeade’e doğru yola çıkmışlardı.
“Seneye Hogsmeade’e gezi yapabileceğiz,” dedi James. “Acaba Winky’nin Şakacı Dükkânı’nda neler vardır? Bir sene de beklenmez ki…”
“Ben evcil bir hayvan almayı düşünüyorum,” dedi Nena. “Bir kurbağa olabilir.”
Albus’la James birbirlerine baktılar. Evet, Nena annesinin özelliklerini almıştı. Hayvan sevgisi biraz tuhaftı.
Kısa yolculuğun ardından Hogwarts Ekspresine vardılar. Öğrencilerin çoğu ite kaka trene bindikten sonra Albus ve arkadaşları da son olarak ekspreste yerlerini aldılar. Hepsi birden bir kompartımana sığamayacaklarına karar verince Scorpius ve Astus’un, iki Ravenclaw’ın olduğu kompartımana girmesi kaçınılmaz oldu. Zira şu anda tek boş kompartıman o gibi görünüyordu.
“Hey, sen bir Slytherin’sin!” demişti siyahî bir kız olan Ashley.
“Ve ben de eski bir Ravenclaw’ım,” demişti Astus. “Küçük arkadaşım ve ben başka yer bulamadık. Özür dileriz. Eğer ters bir harekette bulunursak da-“
Albus ve geriye kalanlar Astus’la Scorpius’u geride bırakmışlardı. Birkaç kompartıman sonra boş bir kompartıman bulmuşlardı.
“Hayret, burası niye boş acaba?” dedi James bavulunu koltuklarının üstündeki tel örgülü çanta bölmesine atarken. Fakat birkaç saniye içinde sebebi belli olmuştu. Yere küçük bir iksir şişesi dökülmüştü ve içeri keskin ve pis bir koku doluyordu.
“Camı aç!” dedi James kardeşine.
“Ikesha!”
“Ne?” James, içine ifrit kaçmış gibi ayakta duran Albus’un yanından geçip kompartımanın camını açtı. İçerisi her ne kadar buz gibi olsa da koku yavaş yavaş kayboluyordu.
“Ikesha’yı davet etmeyi unuttum!”
“Hay bin Patlar-Uçlu Keleker! Cidden bizimle geleceğini mi sanıyorsun?”
“Niye gelmesin ki?” dedi Albus. Düzelmişti.
“Öncelikle, bizi daha yeni tanımaya başladı. Üstelik bizle takılınca başına sürekli bir şeyler geliyor-“
“Astus’un girdiği kompartımandaydı!” Albus ağabeyine kulak vermiyordu hiç de.
Birazdan arkasını dönüp, odadan çıktıktan sonra kapı arkasında yavaşça kapanırken iki kompartıman geri göndü… İşte orada; Astus, Scorpius’un karşısında, bir arkadaşının yanında, oturuyordu.
Albus içeriye bir anda dalmanın kendisini Bertie Bott’un kusmuk tatlı şekerinden yemiş gibi göstereceğinden korktu. Sonra yemek masasını iten cadının önünden çekilmek zorunda kalıp, içeri girdi.
“Şeyy, Ikesha… Diyordum da, merhaba-“
“Selam, Al.” Ikesha gülümsüyordu. “Nasılsın?”
“İyidir…” dedi Albus. “Sen?”
“Eh… Ashley’nin dırdırlarına katlanıyoruz.”
“Iky!” Ashley arkadaşına bozulmuştu.
“Her neyse…” dedi Albus. “Diyordum ki, bizimle… yani ailene henüz haber vermemişsen,” –Tabii ki de ailesine haber vermişti! Aksi takdirde nereye gidebilirdi ki zaten?- “Hmm, bizimle Kovuk’a gelmek ister miydin? Tatil için…”
Ikesha gülümsedi. “Kusura bakma, Al,” dedi. “Ama arkadaşım Ashley’e senden önce söz vermiştim bile.”
“Peki…” Albus odadan çıkmadan önce Astus’un yüzünde hınzır bir gülüş yakalamamış değildi. Belli ki içeride eli ayağına dolanmıştı.
Albus üzgün bir şekilde tekrar kendi kompartımanlarına döndü. İçeri girdiğinde pencere çoktan kapatılmıştı. İksir şişesi ortalıkta görünmüyordu. Dışarı atmış olmalıydılar.
“Kendimi o kadar çok çalışmaya kaptırdım ki…” dedi Rose, Albus’u görünce. “Koku giderici büyü aklımdan çıkmış.”
Albus yerine oturdu.
“Ee, Ikesha geliyor muymuş?” diye sordu Nena.
“Hayır.”
“Demiştim.” James bilmiş bir şekilde kafasını salladı.
*
Akşama doğru Hogwarts Ekspresi’ndeki öğrenci sayısı azalmıştı. Herkes King’s Cross’ta inmiyordu. Hatta yıllar öncesine kıyasla daha az öğrenci King’s Cross’u kullanıyordu. Aradan geçen yirmi yılda birçok durak daha inşa edilmişti. Haliyle Scorpius ve Ikesha çoktan trenden inmişlerdi. Astus da birazdan Albus ve arkadaşlarının bulunduğu kompartımana gelmişti.
Bir on beş dakika sonra tren durdu. Öğrencilerin geri kalanları da King’s Cross’ta indiler. Diğer duraklar Kovuk’a daha uzak kaldığından, Albus ve diğerleri her zamanki gibi aynı durakta inmek zorunda kalmışlardı.
İstasyon dışına çıktıklarında onları bekleyen siyah bir sedan gördüler. İçeri doluştuklarında arabanın içi büyüyle biraz daha genişledi. Dıştan normal bir araba gibi görünse de, şu anda en az bir kompartıman kadar genişti içerisi.
“Bu kadar mısınız?”
Şoför belli ki Bakanlık’tandı. Üzerindeki siyah smokini altındaki siyah kotla pek uymuyordu. Yine de büyücüler Muggle’ların arasına karışmada biraz daha gelişmiş denilebilirdi.
“Evet, gidebiliriz,” dedi Albus.
Yarım saat kadar süren yolculuğun ardından Kovuk’a vardılar. Albus sürücüye teşekkür ettikten sonra arabadan indiler. İki dakika kadar yürüdükten sonra çitle çevrili bahçeyi gördüler. Bahçenin için sürüsüne bereket çalı çırpıyla doluydu. Aynı zamanda Kovuk da ortada yoktu.
“Bir çeşit koruma büyüsü,” dedi Rose. “Sanırım parola söylememiz gerekiyor.”
“Parola mı? İyi de bize paroladan bahsetmediler ki!”
“Çekilin,” dedi Astus. Asasını çıkardı.
“Duxen-“
“ŞŞT ÇOCUK! DUR!”
“Kim var orada?” diye bağırdı James.
“Buradayım, aşağıda!”
Tüm grup Albus’un ayaklarının dibine baktı. “Adım Ernest. Size parolayı söylemem gerekiyordu, kusura bakmayın.” Konuşan bir tür yer cücesiydi.
“Yer cücelerinin konuşabildiğini bilmiyordum.”
“Konuşuruz, fakat insanların duyabileceği frekansta değil. Büyük büyücü Harry Potter sizinle konuşmam için ses frekansımı yükselten bir büyü yaptı.
“Peki ya başkasına söyleseydin parolayı?” diye azarladı James. “Babam bunu düşünemedi mi?”
“Evet-“ Ernest şaşkın bakışları görünce ekledi. “Mrs. Weasley düşündü ama. Hermione Weasley… Eğer parolayı başkasına söylersem her yerimde sivilce çıkarmış.”
“Çok komik,” dedi James. “Rose, sanırım annen eskisi kadar zeki biri-“
“Sivilce bizi öldürür Mr. Potter.”
Rose’un sinirli bakışları ve Ernest’in cevabı karşısında James’in yüzü kızardı.
“Parolayı söyle bakalım,” dedi Rose. Eğildi, yer cücesini avuçları arasına aldı. “Üşümüyor musun?”
“Biz yer cüceleri aşırı soğuğa ve sıcağa dayanabiliriz… Ehm… parola, Sümüklü Voldemort.”
Tüm grup kahkahalara boğuldu. Bunun anlamını biliyorlardı. Voldemort, Harry’e Öldüren Lanet’i yapınca, Harry’nin kendisini bulduğu King’s Cross’a benzeyen yerdeki, Voldemort’un bir tür vıcık vıcık yaratığa dönüşmüş haliydi bu.
“Sümüklü Voldemort!” dedi Rose. Hâlâ gülüyordu.
Ve saydam kapı kenara açıldı. Çürük ahşaptan çit kapı göründü. Grup gerçek bahçeye girdi. Bu sırada yer cücesi Rose’un elinden atladı. Beyaz karın içinde hızla kayboldu. Albus ve arkadaşları gerçek Kovuk’a bakıyorlardı şimdi… Derme çatma evin pencerelerinden yansıyan loş sarı ışık karın üzerine vuruyordu. Bahçedeki yemek masasının üzeri küçük bir çadırla kapanmıştı. Kimi ağaç dalının üzerine asılmış kavanozlarda ateş böcekleri ışıl ışıl sağa sola uçuşuyorlardı.
Kovuk’un kapısı açıldı. Mrs. Weasley grubu ilk karşılayan olmuştu. Ev Cücesi Kreacher da yaşlı kadının ayaklarının dibinde bir eliyle tuttuğu bulaşığın üzerini ovalıyordu. Birazdan da Hermione ve Ginny yaşlı kadının arkasında belirdiler.
“Hoş geldiniz!” Deterjan kokulu Mrs. Weasley hepsini sıkı sıkı kucakladı. Astus’la el sıkıştı. “Kusuruma bakmayın çocuklar, Bakanlık sizin bir yarım saat sonra geleceğini söyledi. Sizi dışarıda karşılayamadık.”
“Ah, anne! O kadar da önemli değil.” Ginny Potter. Gözleri Albus ve James’le buluştu.
“Sizi ne kadar özledim, bilemezsiniz.” Albus’la James’e annesi gibi sıkı sıkı sarıldı.
“Utandırıyorsun bizi,” diyen James’i dinlemiyordu bile.
Birazdan da kapıda Rose annesini görünce, ona doğru koşuverdi. Hermione de kızını o kadar özlemişti ki, Rose’un saçındaki değişikliği fark etmemişti.
“Evcil hayvanımı getiremedim,” dedi Rose. “Hagrid’e bıraktım, ayakaltında dolaşmaktansa Yasak Orman’da, doğal ortamında daha rahat olur dedim.”
“Tabii ki kızım. Hiç sorun değil…”
“Hadi, hadi, içeri geçin çocuklar. Üşütmeyin.”
Grup içeri girdi. Kalabalık olduklarından zemindeki ahşap bir hayli ses çıkardı.
Albus mutfağa bakınca babasıyla Ron’un hızlı hızlı tabaklarındaki çorbayı içtiklerini gördü.
“Baba? Ne yapıyorsunuz?”
“Şşt, araya girme,” dedi Lily. “Bu arada hoş geldiniz.” Albus’la James’e sarıldı. Sonra Nena ile Rose kızı yanaklarından öptü. Bir anda tüm ilgi Lily’e döndüğü için ir hayli heyecanlı olan kız geri çekildikten sonra, “H-hızlı yemek yeme yarışması yapıyorlar,” dedi.
Harry de, Ron da o kadar hızlı içiyorlardı ki çorbayı yemeğin yarısı masaya dökülüyordu.
“Ne ben, ne de Kreacher temizleyecek burayı,” dedi sitemle Mrs. Weasley. “Masayı ne hale getirdiniz…”
Albus karmaşanın içinde oturma odasına baktı. Yaşlı Mr. Weasley çekyatın üzerine uzanmış, horluyordu.
“Büyücü radyosunu dinlerken uyuyakaldı,” dedi Hugo.
“EVVET!” Ron kaşığını sertçe tabağına vurarak ayağa kalktı. “YİNE KRAL KAZANDI! Krala bulaşırsan, hak ettiğini alırsın!”
“’Kral’mış…” dedi Hermione. “Hâlâ çocuksunuz.”
Ron’un yüzü kızardı. Harry peçeteyle ağzını silip çocuklarının yanına geldi. Eğildi, önce Albus’u, sonra James’i kucakladı.
“Hepiniz hoş geldiniz.”
Rose babasına koştu. Sıkı sıkı sarıldı ona.
“Saçımdaki büyü kalktı baba,” dedi. “Artık her şeyi hatırlıyorum!”
Ron’un şaşkınlık dolu yüzünde bir damla yaş belirdi. Derin bir soluk koyuverdi. Rahatlamış görünüyordu. Hermione’ye gülümsedi.
*
Çocuklar akşam yemeklerini yedikten sonra, Rose bir çırpıda tüm hikâyeyi anlattı. Okul bahçesindeki kovalamacayı, Astus’u, saçındaki büyünün kalkışını… Neville Longbottom’u gördüklerini…
“Lanetlenmişti!” dedi Rose. “Yüzü bembeyazdı!”
Hermione şaşkınlıkla Rose’a baktı. “N-Nasıl?! Ne zaman?!”
Ron’un yüzündeki sırıtış bir anda kaybolmuştu. “Onu kurtarmalıyız!”
“Evet!” dedi Harry.
“Sorun şu ki…” Astus içeri girdiğinden beri ilk defa konuşuyordu, “Onun nerde olduğunu bilmiyoruz. Hatta bize saldıranların Ölüm Yiyen olduğu da kesin değil. Birisini öldürdüm ve kolunda testral izi yoktu.”
“Bundan bize bahsetmemiştin,” dedi Albus.
Astus, Albus’u dinlemedi. “Bu arada oğlunuzun yeteneğinden bahsetmenin tam zamanı olduğuna inanıyorum.”
Harry, Hermione ve Ginny’nin bakışları Astus’la Albus arasında gidip geliyordu.
“Sanırım size Mrs. McGonagall bahsetmedi.” Astus, Albus’a baktı. “Size mektup yollamamış.
“Nerden-“
“Albus… Uçabiliyor.”
Ron güldü. Harry gözlerini kırpmadan Albus’a bakıyordu. Hermione endişeyle elini ağzına götürdü. Ginny’nin ne diyeceğini bilemeyen bir hali vardı.
“Bu adama, Mr. Astus’a güvendin mi?” dedi Harry.
“Evet,” dedi Albus. “Ve onun asıl adı Greg-“
“Gregory Mills, efendim,” dedi Astus. “Ama bana Astus demenizi isterim. Greg ismini oldum olası sevmemişimdir… Ayrıca Mr. şeklinde hitap etmenize gerek yoktur.”
“Peki. Oğluma uçmayı öğrettiğini söylüyorsun-“
“Hayır. Onun zaten uçmayı bildiğini, sadece bu yeteneğini nasıl kullanması gerektiğini bilmediğini söylüyorum. Artık, biliyor.”
“Size yine de güvenmekte zorlanacağım Astus. Kusuruma bakmazsınız, öyle değil mi? Neticede-“
“Oğlunuz… Tabii ki, bunu saygıyla karşılarım. Sizin yerinizde ben de olsam, bir anda çıkıvermiş bu yabancı adama güvenmezdim. Hele ki son yaşananları da düşünürsek… Rowen nasıl da sizi kandırmıştı…”
Ortamdaki hava bir anda soğudu. Herkesin yüzünden gerginlik okunuyordu.
“Evet! Yatma vaktiniz geldi çocuklar!” Mrs. Weasley araya girmese büyük bir tartışma kopabilirdi.
“Sanırım benim de yatmam gerekiyor, öyle değil mi?” dedi Astus. “Nerede kalacağım?”
“Kusurumuza bakma,” dedi Mrs. Weasley. Kocamı kaldırabilirsem, oraya bir yatak açabilirim sanırım.”
“Size minnettarım,” dedi Astus kibarlıkla. “Eh, ben kalkayım artık.” Ayağa kalktı. Oturma odasındaki çürük bir sandalyeye oturmadan önce Harry’e baktı.
“Emin olun, oğlunuz benim yanımda olduğu sürece güvene olacaktır. Ona en ufak bir zarar gelmesine izin vermem. Hayatım pahasına.”
Harry kızsa mı, teşekkür etse mi bilemedi. Sessizce başını salladı.
“İstediğiniz zaman, sizinle Neville’i aramaya başlayabiliriz.”
*
Albus, James’i yanına alıp üst kata çıktılar. Birazdan da onları Lily ve Hugo izledi. Rose’la Nena da kendilerine ayrılan, eskiden Percie Weasley’nin kaldığı odaya geçtiler.
Odalarına kurulduktan sonra, yatağına oturan Albus, Lily ve Hugo’ya baktı.
“Söyleyin bakalım, mektubu hanginiz yazdı?”
“Hugo,” dedi Lily. “Ona parolayı yazmayı unuttuğunu söyledim ama beni dinlemedi.” Hugo kızgınlıkla Lily’e baktı.
“Öyle ama!” Lily devam etti. “Babama anlattım ben de durumu. Ernest’i kapıya koyma fikri aslında bana ait.” Gururla kollarını göğsünde birleştirdi.
Albus kardeşine sarıldı.
“Eh, yorucu bir gün oldu çocuklar,” dedi. Lily ve Hugo’nun yüzlerindeki hayal kırıklığı dolu ifadeyi görünce de ekledi, “Yarın size tüm maceramızı anlatacağım, söz.”
Lily’le Hugo kapıyı kapatıp çıktılar. Albus da ışığı söndürüp yattı. Dışarıdan rüzgârın uğultusu hafifçe duyulurken, Neville Longbottom’un aklından bu kadar kolay çıktığına şaşırdı.
*
Ertesi gün kahvaltıda hararetli bir tartışma dönüyordu.
“Rowen her seferinde bizi kandırmanın bir yolunu buluyor,” dedi Harry.
“Ben hâlâ şu yeni çocuktan şüpheleniyorum,” dedi Ron.
“Üç kez kontrol ettim. Herhangi bir kılık değiştirme büyüsü kullanmıyor-“
“Evet, ama Imperious lanetinin etkisinde olabilir.”
“Hayır, öyle olsa bakışlarından anlaşılırdı.”
“Her seferinde haklı olmanın bir yolunu buluyorsun.” Ron sıkıntıyla asasını yumurtasına vurdu. Yumurta hafifçe patladı, bir parçası odanın uçtaki duvarına yapıştı.
“Gülme!” dedi Ron. Harry bir yandan eliyle ağzını kapatmaya çalışıyor, bir yandan da Ron’un hareketini taklit ediyordu.
Albus da gülerek masaya oturdu.
“James’i uyandıramadım.”
Ginny merdivenlere doğru yürüdü. Üst kata “James! Kalk artık!” diye bağırdı.
Birazdan yemeklerini yiyip oturma odasına geçtiler. Mr. Weasley yine büyücü radyosunu kurcalıyordu. Arada öksürüp banyoya koşturuyordu.
“Çok yaşlandı,” dedi Mrs. Weasley üzüntüyle. “Bazen ne yaptığını unuttuğu oluyor.” Kreacher’a baktı. Kreacher ne yapılacağını anlayıp banyoya gitti. Lavaboyu her ne kadar büyüyle temizliyor olsa da, yaptığı işten bir hayli iğreniyordu.
*
Öğle vaktinde bahçeye çıktılar. Astus çocukları düelloya çalıştırmak istemişti.
“Gruplar halinde olacak düello. O yüzden ilk önce hanginiz atak, hanginiz savunma ve hanginiz destek görevini üstlenecek, bunu öğrenmemiz lazım… Rose, önce seni atak olarak kullanmak istiyorum. Albus, sen destek olacaksın. James, sana da savunma görevini veriyorum.”
“Alt tarafı basit bir büyü düellosu.” demişti kızmıştı James. “Üç Büyücü Turnuvası değil.”
“Rakibiniz öyle düşünmeyecek,” dedi Astus. “Kazanmak istemiyorsanız, sadece eğlenmek istiyorsanız, kendi halinizde çalışabilirsiniz de…”
“Özür dileriz,” dedi Albus. “James öyle demek istemedi-”
“Sen de Albus, ağabeyinin üzerine fazla gidiyorsun. Konuşmak istediği zaman James konuşabilir.”
“Teşekkür ederim!” dedi James. Sinirle Albus’a baktı.
Tüm gün, yarımşar saat molalarla düello hazırlıklarında geçti. Nena turnuvaya katılmak istemediğini söyleyerek, Lily ve Hugo’yla grubu izlemeye koyulmuştu. Çocuklar ise daha çok Albus’un uçacağı anı bekliyorlardı.
Astus’un asasından kırmızı bir ışın çıktı. Işın büyüdü bir metre boyunda koca bir dalga olarak Rose’un üzerine gitti. Rose daha karşılık veremeden James kendini Rose’un önüne attı ve koruma büyüsüyle laneti geri çevirdi. Fakat Rose’un üzerine giden lanet bir tür şaşırtmacaydı.
Rose, “Çekil önümden!” derken, asıl lanet Albus’un üzerine yöneldi.
“Koruma onu!” Astus bağırmıştı.
Lanet her ne kadar hızlı gelmese de Albus olduğu yere çivilenmişti. Astus’un bu laneti bir sebepten attığını biliyordu: Albus’un uçmasını istiyordu.
Albus tüm isteğiyle yükselmek istedi. Sıçradı ve yere düşmemek için kendini sıktı. Rüzgar her ne kadar kendisini engellese de kendisini biraz daha yükseltmeyi başardı.
“Lanet seni öldürebilir.”
“NE?!” Albus istemsizce yukarı doğru fırladı. Lanet altından geçerken, sinirle, şu anda gülmekten olan Astus’a bakıyordu.
“Korktuğun zaman ne kadar da iyi odaklanıyorsun,” dedi Astus. “Lanet seni öldürmeyecekti, sadece gıdıklayacaktı.”
Albus yere inerken Lily’le Hugo onu alkışladı. “Çok komik…” dedi Albus.
“Şimdi, bir kez da-“
Sert bir gümbürtü duyuldu. Nena, Lily ve Hugo, Albus ve arkadaşlarının yanına koştu.
GÜM!
“NE OLUYOR?!” Ron sinirle bahçeye çıktı. “DORA, KES ŞUNU!”
Dora, geçen sene Albus’un, savaştan sonra gördüğü Seherbaz’lardan birisiydi.
Ron sert adımlarla kapıya doğru gitti. Parolayı söyledi ve kapı açıldı.
“Özür dilerim Mr. Weasley,” dedi kız. “Parolayı unuttum.”
“Bu kapıya sertçe vurman gerektiği anlamına gelmez,” dedi Ron.
“Ses yükseltici büyüyü koyduğunuzu da…”
“Unutmuşsun… Neyse, önemli değil. Ne için gelmiştin?”
“Kötü bir haberim var,” dedi Dora. “Belki bunu içeride söylemem daha yerinde olur.”
Ron bunu kabul edip, çocukları da içeri çağırdı. Albus kapıyı arkasından kapatırken, “Söyle bakalım, neymiş bu kötü haber?” dedi Ron.
Harry, Hermione ve Ginny de Ron’un yanına gelmişlerdi.
“Dün gece saldırıya uğradık!” dedi kız nefes nefese. “Saldırı çok ani oldu, sizleri çağırmaya v-vakit y-yoktu!”
Harry kıza bir bardak su uzattı. Dora tek dikişte suyu içtikten sonra devam etti.
“Kardeşim… K-kardeşim öldü!” Dora bunu saatlerce içinde tutuyormuş, soğukkanlılığını kaybetmemeye çalışıyormuş gibi görünüyordu. Ama işte sonunda, buraya kadar dayanabilmişti. Çığlık çığlığa ağlıyordu.
Mrs. Weasley, “Çocuklar, sizin burada durmanıza gerek yok,” dedi. Lily ve Hugo’yu üst kata çıkardı. “Albus, siz de isterseniz gidebilirsiniz.”
“Gitmesinler,” dedi Dora. “L-lütfen…”
Mrs. Weasley şaşkınlıkla başını salladı.
“Nena… Adı Nena olan hanginizdi?”
Sarı saçlı kız bir adım öne çıktı. “Yanıma gel,” dedi Dora. Sandalyeden kalkıp kıza doğru eğildi. “D-dünkü saldırıda… dünkü saldırıda baban da vardı.”
Nena durumu anlamamıştı. “Nasıl yani? Sizin yanınızda mı savaştı? Onu düzelttiniz mi?”
James de bir adım öne çıkıp Nena’nın yanına geldi. Kızın elini tuttu.
“Nena,” dedi Dora, “Dünkü saldırıda… babanı kaybettik…”
